राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीका सभापति रवि लामिछानेको पछिल्लो अभिव्यक्तिलाई चुनावी भाषणको सामान्य उत्साह मात्र नभई राजनीतिक सन्देश, मनोवैज्ञानिक अपिल र रणनीतिक संकेत का रूपमा हेर्न सकिन्छ। रूपन्देही–१ मा दिएको भाषणमार्फत उनले देशमा निराशा हाबी छ भन्ने स्थापित राजनीतिक कथालाई चुनौती दिँदै आफू र आफ्नो दललाई आशाको विकल्प का रूपमा प्रस्तुत गर्न खोजेका छन्। “आँखामा आशा देख्छु” भन्ने अभिव्यक्ति भावनात्मक अपिल हो, जसले मतदातासँग प्रत्यक्ष सम्बन्ध गाँस्ने प्रयास देखाउँछ।
दुई तिहाइको सरकार बन्ने दाबी यथार्थभन्दा बढी राजनीतिक आकांक्षा र मनोबल निर्माणको रणनीति जस्तो देखिन्छ। नेपालको वर्तमान राजनीतिक संरचना, दलहरूको संख्या र मत विभाजनको अवस्थालाई हेर्दा दुई तिहाइ बहुमत कठिन लक्ष्य हो। तर यस्तो दाबीले कार्यकर्तामा उत्साह बढाउने, मतदातामा “जित सम्भव छ” भन्ने मनोविज्ञान सिर्जना गर्ने र प्रतिस्पर्धी दलहरूलाई दबाबमा राख्ने उद्देश्य पूरा गर्छ। उनले ‘कमसेकम बहुमतको सरकार’ भन्ने वैकल्पिक वाक्य प्रयोग गर्नुले सम्भावित आलोचनाबाट आफूलाई सुरक्षित राख्ने चातुर्य पनि देखिन्छ।
फागुन २१ लाई “मिति होइन, इतिहास” भन्नु लामिछानेको भाषण शैलीको अर्को विशेषता हो। यसले चुनावलाई सामान्य प्रक्रियाभन्दा माथि उठाएर परिवर्तनको क्षण का रूपमा फ्रेम गरेको छ। यस्तो भाषाले विशेषगरी परिवर्तन चाहने, पुराना दलप्रति असन्तुष्ट र पहिलोपटक सक्रिय मतदानमा जान सक्ने मतदातालाई आकर्षित गर्ने रणनीति बोकेको हुन्छ। यो रवि लामिछानेको पुरानो ‘एस्टाब्लिस्मेन्ट विरोधी’ राजनीतिक छविसँग पनि मेल खान्छ।
समग्रमा, यो अभिव्यक्ति आशा बनाम निराशा को द्वन्द्वमा आधारित राजनीतिक कथा निर्माण हो। लामिछानेले यथार्थ राजनीतिक अंकगणितभन्दा बढी भावनात्मक ऊर्जा र प्रतीकात्मक भाषामार्फत मतदातालाई आफ्नो पक्षमा तान्न खोजेका छन्। अब उनको दाबी कत्तिको व्यवहारिक हुन्छ भन्ने कुरा फागुन २१ को निर्वाचन परिणामले नै निर्धारण गर्नेछ, तर हालका लागि यो भाषण चुनावी मैदानमा रास्वपाको आत्मविश्वास र महत्वाकांक्षा देखाउने स्पष्ट संकेत भने हो।
